Wie ben ik?

Wie ik ben en wat ik doe?  Monique Verbruggen, getrouwd met Simon Nieuwenhout. Ik ben een allrounder met glas, ik voel mij zowel kunstenaar, designer en ik werk ambachtelijk en vrij. Ik hoef niet precies te passen in een van de vakjes. Ik laat mijn hart spreken wanneer dat nodig is en gebruik mijn hoofd wanneer dat verstandig of passender is.

Er is niets mooier dan ’s ochtends mijn atelier binnenkomen en het ochtendlicht door één van mijn glaswerken te zien schijnen. Het spel van licht, de gekleurde schaduwen op de vloer, dat is magisch.

In Amsterdam studeerde ik klassieke dans aan de Scapino Dansacademie (Theaterschool). Na deze opleiding heb ik 13 jaar gewerkt als danser en dansdocente. Na drie jaren rondzwerven én wonen op een 8 meter lang bootje besloot ik me te vestigen in Friesland. Ik woon nu inmiddels 30 jaar aan de rand van het dorp Kûbaard. Het uitzicht is fenomenaal, het gemeenschaps gevoel groot en de ca 260 mede bewoners zijn hartelijk en gastvrij.

Ik ben een autodidact op het gebied van glas in lood, brandschilderen, zandstralen en glasfusen.

Na 30 jaren vooral in opdracht en binnen de gegeven kaders gewerkt te hebben, werk ik nu veel vrijer met glas. Ik ben er trots op dat het me is gelukt om al die jaren van het glas te leven. Ik nam alles wat met glas te maken had aan. Zowel ambachtelijke reparaties als kerkramen en zowel individuele technische glas in lood cursussen van een paar weken tot workshops spelen met glas-fusen van 2 uren met een groep.

Nu ben ik op een punt dat ik het ambachtelijke werk los laat en me vooral richt op de kunstzinnige kant van mijn beroep. Ook het vak doorgeven vind ik erg leuk.

Ik houd van het transparante glas, preciezer gezegd, ik houd van het licht dat door het glas schijnt en zijn gekleurde beelden tegen de wanden projecteert. Ik houd van de lagen die te zien zijn in de diepte van het glas. Ik laat het glas langs elkaar schuiven en telkens ontstaan er nieuwe beelden, nieuwe uitgangs punten. Ik houd ervan dingen telkens op een andere manier te zien, hoe ziet het eruit op zijn kop of spiegelbeeldig? Het lijkt er op dat ik dus niet zo zeer het glas zelf als wel het ongrijpbare mij fascineert. Eigenlijk zoals ik ook naar mensen kijk, wat houdt hen bezig, wie zijn zij? Ik kijk vooral het liefst verder dan de buitenkant en wil erin of erachter kijken. Kijken fascineert me, maar telkens merk ik dat ik nog steeds niet goed genoeg zie.

Momenteel ben ik bezig met een serie caleidoscoop-lampen van stukjes rest glas waarbij ik de vier seizoenen van mijn (het) leven aan het onderzoeken ben. Voor het eerst richt ik me bij het ontwerpen op de projecties en niet op het glas zelf. Ik laat toe dat ik ook het hier en daar bekraste glas gebruik. Net zoals wij ouderen niet in de afval bak belanden omdat er hier en daar een rimpeltje of ander mankement is, wil ik dat het gemankeerde glas ook gebruikt wordt. Acceptatie dat niet alles perfect hoeft te zijn. Zelf strijd ik nog steeds met mijzelf omdat ik het liefst perfect wil zijn, maar elke keer moet ik constateren dat zelfs ik (eh sorry) niet perfect ben. De krasjes en andere onvolkomenheden in het glas spelen zelfs mee in de projecties. Ik lijm het glas op een ondergrond. Ik smelt of fuse niet het glas want dan ben ik alle prachtige reliëfs kwijt die van nature in het mond-geblazen of gewalste glas zitten. Het is een spannend avontuur waarbij ik geen idee heb van het eind resultaat en of ik daar tevreden over kan zijn.

Daarnaast fotografeer ik graag. Ook hier zie ik vooral schaduwen en spiegelingen. De uitgebloeide tulpen en het raam die spiegelen in de bekraste glazen tafel fascineren mij. En wanneer het ochtendlicht daarop schijnt kan ik niet stoppen met het maken van foto’s. Photoshop gebruik ik daarbij om de spiegelingen te vermenigvuldigen en juist net iets asymmetrischer te maken. Waar is het begin en waar is het eind van de afbeelding? Wat is onder wat is nu boven?

U bent van harte welkom om een kijkje in mijn atelier te nemen, want hoe ik ook mijn werk probeer te fotograferen of te filmen, het haalt het niet bij het echte werk. Kom gewoon eens langs om eens aan de grote caleidoscopen te draaien of bekijk bij avondlicht de wonderlijke ongrijpbare projecties van de caleidoscoop-lampen.

Bel of mail mij even van te voren dan zorg ik dat er koffie of thee klaar staat.

 

jvdl-monique-verbruggen-1klein