Wie ben ik?

jvdl-monique-verbruggen-1klein

Wie ik ben? Tja, mijn naam is het makkelijkst: Monique Verbruggen, sinds 4 jaar getrouwd met Simon Nieuwenhout. Ben ik kunstenaar of ambachts vrouw?  Ik ben een allrounder, ik voel mij zowel kunstenaar, designer en ik werk ambachtelijk en vrij. Ik hoef niet precies te passen in een van de vakjes. Ik laat mijn hart spreken wanneer dat nodig is en gebruik mijn hoofd wanneer dat verstandig of passender is.

Er is niets mooier dan ’s ochtends mijn atelier binnenkomen en het ochtendlicht door één van mijn glaswerken te zien schijnen. Het spel van licht wat dan ontstaat, de gekleurde schaduwen op de vloer, dat is magisch. Ik houd van glas (natuurlijk ook van mijn man)

Opgegroeid in Amsterdam studeerde ik daar ook klassieke dans aan de Theaterschool. Na mijn studie heb ik nog een poos in Amsterdam gewoond en 13 jaar gewerkt als danser en dansdocente.  Met vijf andere dansdocenten uit Friesland richten we Fel Pastel op. Met deze dansgroep kwamen we op scholen door de hele  land. Toen zag ik pas echt hoe mooi Fryslân was, met als gevolg dat het buitenleven trok. Nadat ik een paar jaar rondzwierf op een klein bootje besloot ik me te vestigen in Friesland. Ik woon nu in Kûbaard, waarvan 10 jaar in dit pand. Toen de makelaar mij 32 jaar geleden een huisje aan de rand van Kûbaard liet zien, was ik op slag verliefd. Op het dorp, de straten en dat huisje. Het uitzicht was fenomenaal.

Als klein meisje hield ik al van tekenen. Ik maakte vaak van die Keith Haring-achtige mensen en ontwierp ook altijd flyers voor Fel Pastel. Toen ik op een gegeven moment geen werk als danser meer had (1988) las ik een interview met Broeder Acquino uit Wolvega. Hij gaf aan dat hij het ambacht van glazenier over wilde brengen op jongeren. Ik dacht: dit is wat voor mij. Glazenier was misschien een uitstervend ras, maar ik weet zeker dat glaskunst weer in de mode zou komen. En dus meldde ik me met al mijn tekeningen bij Broeder Acquino. Hij zei: ‘Monique, God heeft de vrouw heel wat mooier geschapen dan dat jij ze tekent. Toch wil ik je als leerling aannemen.’  Ik regelde met het arbeidsbureau dat ik me om mocht scholen en zij betaalden de opleiding van 10 dagen. Na een avond bij de Kamer van Koophandel een lezing over het starten van een eigen bedrijf had gevolgd, dacht ik “ik ga ervoor”’

Geen flauw idee op dat moment dat het zo moeilijk zou worden. Ik had nauwelijks kennis over het ambacht en hoe een eigen bedrijf te runnen. Maar goed, doordat ik als klassiek danser getraind was, bezat ik wel doorzettings vermogen. Ik woonde alleen, geen man of kinderen, was gewend om mijn lasten laag te houden, dus ik ging er gewoon voor. Van mijn ouders had ik een flinke dosis optimisme mee gekregen en van mijzelf, een flinke portie naïviteit. Prima ingrediënten om al zwoegend en sorry vaak ook wel vloe…  om al vallend weer opstaand door te gaan.

Ik ben er trots op dat het me gelukt is om al die jaren het hoofd boven te houden. Ik nam alles wat met glas te maken had aan. Zowel ambachtelijke reparatie als kerkramen. Nu ben ik op een punt dat ik het ambachtelijke werk los laat en me vooral kan gaan richten op de kunstzinnige kant van mijn beroep. Ik ben dankbaar voor de klanten die de moed hadden bij mij werk te bestellen, zeker in het begin toen ik nog niets kon laten zien van wat ik kon, maar alleen in minjn hoofd dacht te kunnen.. Dus dank ook aan u,mijn toekomstige klant of bewonderaar van mijn werk. Want die kijkers heb ik natuurlijk ook gewoon nodig.

Kom gewoon eens langs om eens aan de grote caleidoscopen te draaien of bekijk bij avondlicht de wonderlijke projectie s van de caleidoscoop-lampen. Maar bel of mail wel even van te voren.